Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΟΡΘΟΣ ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΔΟΓΜΑΤΑ.

 Βακχείου του Απολλωνιαδίτου

1. ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ένα από τα μεγαλειώδη επιτεύγματα που ανέδειξε η Ελλάς είναι η μεθοδολογία για την κατανόηση του κόσμου, του αγνώστου, την συνεχή και διαχρονική ολοένα κατανόηση της Αρρήτου Αρχής, του Ενός. Η μεθοδολογία αυτή είναι ο λόγος, ο Ορθός Λόγος και σηματοδοτεί την ελληνική διανόηση και φιλοσοφία. Αντίθετα σε αυτόν ευρίσκονται τα χριστιανικά δόγματα στα οποία στηρίζεται το οικοδόμημα του χριστιανισμού και τα οποία επιβλήθηκαν δια των οικουμενικών συνόδων χωρίς καμιά δυνατότητα ανάκλησής τους. Θεωρούνται θεόπνευστα προκειμένου να τους δοθεί αληθοφάνεια, την οποία λόγω της φύσεώς τους στερούνται, καθόσον δεν είναι δυνατή η απόδειξη της αλήθειας ή του ψεύδους τους.

Θα προσπαθήσουμε να διαφωτίσουμε το θέμα μας όσο το δυνατόν αμερόληπτα και να δείξωμε την αξία του Ελληνικού Ορθού Λόγου και την απαξία των χριστιανικών δογμάτων. Παρά το γεγονός ότι είναι γνωστή αυτή η θέση, εντούτοις δεν είναι σε όλους κατανοητό το μέγεθος της σοβαρότητάς της, οι προεκτάσεις της στο πνευματικό επίπεδο την ψυχική υγεία τον στραγγαλισμό της Ελληνικής ρωμαλεότητας, την διαιώνιση του ραγιαδισμού των Ελλήνων και την σχιζοφρενική θέση περί του ενιαίου Ελληνορθόδοξου πολιτισμού και αυτό θα προσπαθήσουμε να αποδείξουμε.

Βλέπουμε γύρω μας να μας περιβάλλει ο κόσμος. Ένα μέρος του είναι ο φυσικός κόσμος, αυτοδημιούργητος, και ένα άλλο μέρος, είναι ο τεχνητός, δημιούργημα της ανθρώπινης δραστηριότητας. Ο άνθρωπος από της εμφανίσεώς του πριν εκατομμύρια χρόνια εξελίσσεται ο ίδιος και έφθασε στο σημερινό επίπεδο από τις ίδιες δυνάμεις του. Ο άνθρωπος των σπηλαίων μεταμορφώθηκε στον άνθρωπο των επιστημών και του διαστήματος, ανέπτυξε τις επιστήμες, τη μηχανική, και την τεχνολογία, οι οποίες συνετέλεσαν στην άνοδο του βιοτικού του επιπέδου. Διαμορφώνει τον κόσμο που τον περιβάλλει. Αλλά και ο φυσικός κόσμος εξελίσσεται. Η άγονη Γη από της εμφανίσεώς της, από άγονη Παγγαία, μεταμορφώθηκε σε ένα έμβιο κόσμο, φυτικό και ζωικό, ο οποίος συνεχίζει την ανέλιξή του. Υπάρχει ένας κύκλος ανέλιξης και προόδου. Σκεπτόμενοι ορθολογικά με την λογική, τον Ορθό Λόγο μελετάμε, γνωρίζουμε, διαμορφωνόμαστε και αυξάνουμε τις γνώσεις μας, χρησιμοποιούμε τα νέα εφόδια γνώσεων και μελετάμε εκ νέου και έτσι συνεχίζεται αενάως αυτός ο κύκλος με τα αποτελέσματα προόδου που βλέπουμε γύρω μας έτσι ώστε να πλησιάζουμε σε γνώση την αντικειμενική πραγματικότητα.

2. ΟΡΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΕΝΝΟΙΕΣ

Αντιγράφουμε από τις πηγές που αναφέρονται στη Βιβλιογραφία του παρόντος άρθρου ορισμένες έννοιες σχετικές με το θέμα τις οποίες θεωρούμε σημαντικές.

θεός και Θεός: Σημείωση: Επειδή η λέξη θεός είναι επίθετο και προσδιορίζει ιδιότητες, στους Έλληνες θεούς τη γράφουμε με μικρό γράμμα θ, ενώ στον Χριστιανισμό επειδή χρησιμοποιείται ως ουσιαστικό όνομα (κακώς βέβαια) τη γράφουμε με Κεφαλαίο Θ.

Αρχή: Το πρώτον υπάρχον, γινόμενον ή κινούμενον και χρησιμεύoν ως αφετηρία, χρονική, τοπική, αιτιακή, λογική ή ως κανών και πρότυπον: Πρώτη αιτία και πηγή

.

Αξίωμα: Πρότασις απλούστατη, αμέσως και εξ αυτής εναργής, μη χρήζουσα αποδείξεως, λαμβανομένη δε ως βάσις της αποδείξεως άλλων προτάσεων. Τα αξιώματα είναι κρίσεις γενικόταται, αναγνωριζόμεναι υπό πάντων ως αληθείς π.χ.: Το μέρος είναι ολιγότερον του όλου. Από το μηδέν δεν παράγεται τίποτε, Από έν σημείο εκτός ευθείας μία παράλληλος φέρεται κλπ. (Η αλήθεια τους πηγάζει εξ’ ορισμού και είναι εύκολα ελέγξιμη). Τα αξιώματα αποτελούν τη βάση των μαθηματικών και πάσης φυσικής επιστήμης.

Λογική: Επιστήμη, η οποία εξετάζει τους όρους και τα είδη της ορθής νοήσεως και καθορίζει τους νόμους ή τας αρχάς και τους κανόνας, κατά τους οποίους πρέπει να σκέπτεται κάποιος εις την αναζήτησιν της αληθείας. Είναι δημιούργημα των αρχαίων Ελλήνων. Οι Στωικοί, Ζήνων ο Ελεάτης, Παρμενίδης( ο εφευρέτης της λογικής) Σωκράτης, Πλάτων, Αριστοτέλης. Είναι ερμηνευτική επιστήμη, διότι αναζητεί τους όρους της ορθής νοήσεως, και κανονική, διότι καθορίζει κανόνας, κατά τους οποίους έκαστος οφείλει να νοεί προς επιτυχή εύρεση της αληθείας. Έχει λογικούς νόμους ή αρχές ή αξιώματα.

Επί των αξιωμάτων δε της Λογικής στηρίζονται όλων των επιστημών τα οικοδομήματα. Είναι τα θεμελιώδη αυτά αξιώματα της λογικής τέσσερα: οι νόμοι: α) της ταυτότητος. Αν Α=Β όπου Α = α+β+γ, και όπου α, β, γ, τα γνωρίσματα του Α τότε α+β+γ =Β. β) της αντιφάσεως, Αν Α δεν είναι όχι Α, τότε Α δεν είναι όχι (α+β+γ) και όπου α, β, γ, τα γνωρίσματα του Α. γ) της του τρίτου αποκλίσεως, Αν Γ=Α+Β, τότε Α ή είναι Α ή δεν είναι Β όπου Α και Β έννοιες αντιφατικές, Εξ ού και το ότι δύο αρνήσεις ισοδυναμούν με μία κατάφαση και δ) του αποχρώντος λόγου, σχέση αιτιακή, αποδεικτική με λογικό ειρμό, κατά την οποίαν ουδεμία έννοια έχει κύρος, αν δεν έχει λόγον που να πείθει περί της αληθείας αυτής, αποχρώντα λόγον. Εις την φύσιν υπάρχει ειρμός και εξάρτησις των όντων και γινομένων, κάθε δε προηγούμενον εις την σειράν είναι η αιτία και το επόμενον είναι το αποτέλεσμα, το αιτιατόν εκείνου, ισχυούσης της αρχής, ότι «ουδέν γίνεται άνευ αιτίας», η δε εις την φύσιν αιτία καλείται ουσιώδης ή πραγματικός λόγος. Ομοία συνάρτηση υπάρχει και εις την νόησιν, η οποία αποτελεί σειράν, κατά την οποίαν πάσα κρίσις στηρίζεται επί της προηγουμένης η οποία καλείται λόγος και γνωστικός λόγος, δηλαδή η λογική αιτία και σύνδεση με την επομένη κρίση, οι τελευταίοι δε λόγοι τα άκρα οι αρχές η αφετηρία των λογικών συνειρμών είναι τα αξιώματα. Ονομάζονται αρχαί υπό του Αριστοτέλους.

Ορθολογισμός-Ορθός λόγος: Ορθολογισμός είναι φιλοσοφικός όρος, δια του οποίου μεταφράζεται ο Λατινικός όρος RATIONALISMUS, παραγόμενος από την λέξη RATIO, που είναι ταυτόσημος με την ελληνική λέξη λόγος. ΕΙς τον ορθολογισμό κατατάσσονται όλα τα φιλοσοφικά συστήματα, τα οποία αναγνωρίζουν την υπεροχή της λογικής έναντι των αισθήσεων.

1. Από γνωσιολογικής απόψεως ο ορθολογισμός είναι η διδασκαλία, ότι υπάρχουν γνώσεις, οι οποίες δεν προέρχονται από την εμπειρία δια των αισθήσεων, αλλά πηγάζουν από την λογική σκέψη εκ των προτέρων, ανεξαρτήτως κάθε εμπειρίας.

2. Από μεταφυσικής απόψεως, ο ορθολογισμός είναι η αντίληψη που δέχεται ότι κάθε τι που συμβαίνει στον κόσμο παράγεται από αιτία, δυναμένη να κατανοηθεί από την λογική σκέψη. Ο κατά τον τρόπον αυτόν νοούμενος ορθολογισμός ταυτίζει το πραγματικό προς το λογικό και έχει εύρει συνήγορόν του τον Γερμανό φιλόσοφο HEGEL.

3. Από θεολογικής απόψεως, ο ορθολογισμός ταυτίζεται με την απόρριψη κάθε θεολογικού δόγματος, το οποίο δεν συμβιβάζεται με την λογική σκέψη.

Οι πρώτες αρχές του ορθολογισμού ανευρίσκονται εις τους Προσωκρατικούς φιλοσόφους. Ο Παρμενίδης εις το «Περί φύσεως» φιλοσοφικό του ποίημα λέγει ότι δεν πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη στις αισθήσεις αλλά να κρίνομε τα προβλήματα δια του λόγου. Ομοίως και ο Ηράκλειτος εξαίρει την αξιοπιστία του λόγου και χαρακτηρίζει τις αισθήσεις ως αναξιόπιστες «κακοί μάρτυρες ανθρώποισιν οφθαλμοί και ώτα ανθρώπων, οι οποίοι έχουν βαρβάρους ψυχάς» δηλαδή ψυχές στερούμενες λόγου, είναι αναξιόπιστοι μάρτυρες. Οι Πυθαγόρειοι επίσης εξαίρουν την δύναμη και αξιοπιστία του λόγου, και την αντίληψή τους αυτή συμμερίζεται ο Πλάτων και οι Στωϊκοί.

Επιστήμη: Λέγοντες επιστήμην, εννοούμεν συνήθως από αντικειμενικής απόψεως την συστηματικήν ενότητα γνώσεων, αι οποίαι αναφέρονται εις ένα είδος αντικειμένων, φαινομένων ή γεγονότων. Κατά τον Πλάτωνα η ανθρωπίνη γνώσις αρχίζει με την εικασία, εξ’ αυτής ανυψώνεται εις την πίστιν, εξ’ αυτής εις την διάνοιαν και εξ’ αυτής εις την επιστήμη, η οποία είναι η ασφαλής και αναμφίβολος γνώσις. Ο Αριστοτέλης χαρακτηρίζει ως επιστήμη την γνώσιν η οποία δεν παρέχει απλώς μόνον τα γεγονότα, το «ότι», αλλά και την αιτιολογίαν αυτών, το «διατί». Οι Στωικοί ορίζουν «Επιστήμην μεν είναι την ασφαλή και βεβαίαν και αμετάμπτωτον υπό λόγου κατάληψιν» δηλαδή επιστήμη είναι γνώσις ασφαλής, βεβαία και μη δυναμένη να τροποποιηθεί δια λογικών (και επιστημονικών) επιχειρημάτων (δηλαδή στηρίζεται επί του ορθολογισμού). Πρώτος ο Αριστοτέλης ηρεύνησε το πρόβλημα το αναφερόμενο εις την σύνταξη των επιστημών. Στο ερώτημα ποία είναι τα συστατικά των επιστημών απήντησε.

1. Να υπάρχει ένα σύνολον όντων, τα οποία να αποτελούν το θέμα της επιστήμης.

2. Να υπάρχουν οι βασικές αρχές, τα αξιώματα, και οι πρώτες έννοιες από τις οποίες με αφετηρία αναπτύσσεται η επιστημονική έρευνα.

3. Να υπάρχουν οι επιμέρους προτάσεις οι οποίες θα ερευνηθούν.

Τα σύγχρονα αξιώματα της επιστήμης είναι τρία και έχουν ελληνική καταγωγή κατά τον πατέρα της κυματομηχανικής Ervin Schröndinger βραβείο Νομπέλ.

Αξίωμα 1. Ένα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά είναι η υπόθεση ό,τι η εξέλιξη των φυσικών φαινομένων είναι κατανοήσιμη. Πρόκειται για την μη πνευματιστική, μη δεισιδαιμονική, μη μαγική στάση απέναντι στα πράγματα (δηλαδή μη δογματική). Αυτή αποδίδεται στον Θαλή.

Αξίωμα 2. Ένα δεύτερο χαρακτηριστικό είναι η αντικειμενοποίηση, δηλαδή, στην προσπάθειά της να περιγράψει και να κατανοήσει τη Φύση, η επιστήμη, απλουστεύει αυτό το εξαιρετικά δύσκολο πρόβλημα. Αυτή αποδίδεται στον Ηράκλειτο

.

Αξίωμα 3. Ένα τρίτο χαρακτηριστικό είναι ή αρχή της αιτιότητας, η οποία υφίσταται επικρίσεις και γίνεται προσπάθεια επαναεισαγωγής του θρησκευτικού τελολογικού δόγματος και την αντικατάστασή της από αυτό.

Αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι, ο χριστιανικός θεός και ο κόσμος, ενώ κατ’ ουσίαν είναι σε ένα κλειστό σύστημα αλληλοεξαρτώμενοι, αλληλοεξελισσόμενοι (και τότε ο θεός τείνει να ταυτισθεί με το όντως Ον, το Εν των Ελλήνων), ο χριστιανισμός θεωρεί ότι ο θεός ευρίσκεται εκτός του κόσμου, καταλήγοντας σε ένα διακοσμητικό στοιχείο, θεωρώντας αναξιοπρεπές στον εαυτόν του να παρεμβαίνει στον κόσμο που εκείνος δημιούργησε. Με τα σημερινά δεδομένα, πρέπει να επαναδιατυπώσουμε την αρχή της αιτιότητας στα πλαίσια της χαοτικής θεωρίας. Εάν ο θεός δεν επεμβαίνει στον κόσμο τότε δεν υπάρχει δίοδος επικοινωνίας και άρα ο ο χριστιανικός θεός δεν είναι δημιουργός. Αν πάλι επεμβαίνει τότε και αυτός αυτοεξελίσσεται μαζί με τον κόσμο που δημιούργησε και τότε δεν έχουμε τον χριστιανικό θεό αλλά το όντως Ον, το Εν των Ελλήνων φιλοσόφων.

Δοξασία: Γνώμη, ιδέα, δόγμα. (Συνώνυμοι λέξεις: δόξασμα και δοξασμός = εικασία, φαντασία, όχι πραγματική αντίληψη, το φάντασμα)

.

Η δόξα κατά την Πλατωνική γνωσιολογία αντιστοιχεί στη περιορισμένη ικανότητα των ανθρώπινων γνωστικών δυνατοτήτων και αποτελεί κατώτερο γνωστικό στάδιο, σύνοψη δύο μερικότερων, της εικασίας και της πίστης, ενώ οι ανώτερες γνωστικές κατηγορίες της διάνοιας και της νόησης αντιστοιχούν στην επιστήμη. Ο Πλάτων ονόμασε την πίστη, νόθο συλλογισμό και κατώτερη γνωσιολογική λειτουργία από την διάνοια και την νόηση, επί μέρους έννοιες της επιστήμης.

Δόγμα:. Εκ του ρήματος δοκέω. Εις την αρχαίαν γλώσσαν σημαίνει ό,τι φαίνεται καλόν εις κάποιον, γνώμη, δοξασία. Σήμερον σημαίνει κυρίως φιλοσοφικάς ή θρησκευτικάς δοξασίας, μη επιδεχομένας αμφισβήτησιν του κύρους αυτών.

Φιλοσοφία. Εις την αρχαίαν ελληνικήν φιλοσοφίαν εσήμαινε τας αντιλήψεις και τας πεποιθήσεις ενός φιλοσόφου ή μιας φιλοσοφικής σχολής (τα δοκούντα), αργότερον δε η λέξις σημαίνει διδάγματα φιλοσοφικού περιεχομένου, επιβαλλόμενον υπό αυθεντίας χωρίς απόδειξη, ανώτερον πάσης κρίσεως και επομένως υποχρεωτικώς δεκτό. (Η αυθεντία στο φιλοσοφικό δόγμα κατ΄ουσίαν δεν αυθαιρετεί στην νοητική σύλληψη του δόγματος). Εις τους μετά τον Αριστοτέλη χρόνους, θεωρείται ότι το δόγμα αντιτίθεται προς την σκέψιν.

Θρησκειολογία. Η λέξη (δόγμα) είναι αρχαία ελληνική και σημαίνει την ακλόνητη απόφαση ή δοξασία, έπειτα δε και την διαταγή, την θεμελιώδη αρχήν φιλοσοφικού ή θρησκευτικού συστήματος, τα ηθικά αξιώματα (εσφαλμένα τα ονομάζει αξιώματα γιατί τα ηθικά αξιώματα είναι δόγματα) ή τις ανεπιδέκτους αμφισβητήσεως αληθείας.

Δογματική:. Κλάδος της θεολογίας εις τον οποίον εκτίθενται εις συστηματικήν ενότητα αι υπερφυσικαί αλήθειαι (κατ’ ουσίαν όμως είναι άλογες θέσεις), που πηγάζουν εκ της θείας Αποκαλύψεως. Κατά τον Χρ. Ανδρούτσο η δογματική είναι «η επιστημονική έκθεσις της περί της πίστεως χριστιανικής διδασκαλίας». Η Δογματική κατά ταύτα εξετάζει και εκθέτει τας υπερφυσικάς αληθείας, ειδικότερον, εκείνας που αναφέρονται στην χριστιανική πίστη καθ’ εαυτήν και μάλιστα τας σχετιζομένας με τον Θεόν, τον κόσμον και τον άνθρωπον και την σωτηρίαν αυτού, εντεύθεν δε διαστέλλεται θεολογικώς το υποκείμενο της Δογματικής, το δόγμα, αφ’ ενός μεν της ηθικής, αφ’ ετέρου δε της λατρείας, τα οποία επίσης περιλαμβάνονται εις την χριστιανική πίστη. Δογματική δηλαδή δυνάμεθα να ορίσουμε ως την κοσμοθεωρητικήν υποδομήν της χριστιανικής θρησκείας, θεμελειουμένη όμως επί της Αγίας Γραφής και της Ιεράς Παραδόσεως, καθ’ όσον αυταί είναι αι πηγαί της θείας Αποκαλύψεως. Τούτο σημαίνει αφ’ ετέρου ότι εις την Δογματική δεν επιτρέπονται υποκειμενικαί θεολογικαί ή φιλοσοφικαί γνώμαι και θεωρητικαί κατασκευαί, αναφερόμεναι εις την ουσίαν του δόγματος και την αλήθεια αυτού. Τοιαύτα όμως «θεολογούμενα» είναι δυνατόν να έχουν θέση εις την Δογματικήν προς συμπλήρωση μόνον τυχόν χασμάτων και όταν αυτά δεν αντιφάσκουν ούτε αυτά καθ’ εαυτά, ούτε εις τας ακολουθίας αυτών προς τας διδασκαλίας του Χριστιανισμού και την εκκλησιαστική συνείδηση και πίστιν. Ούτω το πεδίον της ελευθέρας επιστημονικής ερεύνης και προσωπικής εργασίας είναι δια τον δογματικόν θεολόγον σχετικώς στενόν και περιορισμένον αναφερόμενον ιδίως εις την συστηματικήν κατατάξιν και οργανικήν συγκρότισιν του κατεσπαρμένου εις τας πηγάς της Αγίας Γραφής και της Ιεράς Παραδόσεως υλικού, το οποίο όχι σπανίως μετά δυσκολίας δύναται να εναρμονισθεί.

Ο καθηγητής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Α. Θεοδώρου στο βιβλίο του «Απαντήσεις σε ερωτήματα δογματικά» αναφέρει. Τη ενότητα της εκκλησίας απαρτίζουν:

1) Η μία πίστη Το σύνολο των δογματικών αληθειών τις οποίες η εκκλησία παρέλαβε από τους αποστόλους και αυτοί από τον Κύριο, τις οποίες διαφυλάσσει απαράφθορες στο πέρασμα του χρόνου, τις ερμηνεύει αυθεντικά και τις κηρύσσει στο ποίμνιο. Υπάρχει μία πίστη και όποιος διαστρεβλώνει ένα δόγμα γίνεται αιρετικός και τίθεται εκτός εκκλησίας.

2) Η μία θεία λατρεία. Οι πιστοί λατρεύουν τον Θεό ενιαία

3) Το ένα διοικητικό πολίτευμα. Το ορθόδοξο πολίτευμα είναι ιεραρχικό, χωρίς να είναι ιεροκρατικό. Είναι συνοδικό. Οι σχισματικοί, όσοι δηλαδή προσβάλουν το πολίτευμα αυτό, αποκόπτουν εαυτούς-όπως και οι αιρετικοί- από τους κόλπους της εκκλησίας.

Η αυθαιρεσία, η τρομοκρατία και η δικτατορική διοίκηση (ιεροκρατικό-ιεραρχικό) σε όλο της το μεγαλείο. Διερωτάται ο λογικός και αδέσμευτός άνθρωπος, πως είναι δυνατόν να θεσπίζονται και να επιβάλλονται αυτές οι διατάξεις. Από τα ανωτέρω φαίνεται πόσο δέσμιοι είναι ιεράρχες και η ορθόδοξη εκκλησία. Δεν δύνανται να αποστούν από αυτά ούτε κατά ένα τόνο. Ας μην έχουν αυταπάτες όσοι τα θεωρούν επουσιώδη ή πιστεύουν το αντίθετο.

Πίστις: Η παραδοχή κάποιου ως αληθούς. Η σταθερά προσήλωσις ψυχικώς και διανοητικώς περί ένα αντικείμενον συγκεκριμένον ή αφηρημένον. Η πεποίθησις και εμπιστοσύνη εις ένα πρόσωπον ή εις μία ιδεολογίαν. «Υπέγραψε καλεί τη πίστει», δηλαδή εν αγνοία ότι ήτο δυνατόν να επέλθη άδικος, ή παράνομος συνέπεια δια της υπογραφής του.

Από θρησκειολογικής απόψεως γενικότερον εξεταζομένη η πίστις, θεωρείται ως το ουσιοδέστατον στοιχείον και το θεμέλιον κάθε θρησκείας, πειγάζει δε όχι εκ της αντικειμενικής πραγματικότητος, ή της εποπτείας και της γνώσεως του αισθητού κόσμου, ούτε εκ της νοήσεως, κατά τας κοινάς αντιλήψεις του λεγόμενου ορθολογισμού, αλλ’ εκ της σφαίρας του υπερφυσικού.(υπό ποίαν έννοια νοείται το υπερφυσικό;). Προϊόν ανωτέρας παρορμήσεως θεόπνευστων ανθρώπων, η πίστις απορέει εξ’ αυτών και στηρίζεται επί της μαρτυρίας των η οποία ενεργούσα αυθεντικώς και μετά κύρους ισχυρού, επιδρά επί της κατά την βούλησιν των άλλων ανθρώπων και οπαδούς πίστεως, με σταθεράς θρησκευτικάς πεποιθήσεις. Τούτο ισχύει γενικώς εις όλας τας μέχρι σήμερον αναφανείσας και διαδοθείσας θρησκείας, ιδιαιτέρως δε εις εκείνας, αι οποίαι παρουσιάζουν ανωτέραν πνευματικότητα και μάλιστα κατ’ εξοχήν εις τον χριστιανισμόν. Εις την χριστιανικήν θρησκείαν, η πίστις θεωρείται ως ο ακρογωνιαίος λίθος και είναι απαραίτητος προϋπόθεσις άνευ της οποίας τίποτε δεν δίναται να στηριχθεί.

3. Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΥ

Την ανάγκη του ο άνθρωπος δηλαδή ο Έλλην να μελετήσει τον κόσμο που τον περιβάλλει, να βάλει τάξη στην σκέψη του και να προσδιορίσει την θέση του σε αυτόν, την εκδήλωσε με τη φιλοσοφική σκέψη. Στην ιστορία του ελληνικού πολιτισμού η φιλοσοφία δεν εμφανίσθηκε ξαφνικά, αλλά προέκυψε μετά από πολλές και ποικίλες ζυμώσεις του ανθρωπίνου πνεύματος, για να ακολουθήσει μετά την γέννησή της την πορεία ενός ζωντανού οργανισμού, που εξελίσσεται και ανδρώνεται μέσα στους κόλπους της ευρύτερης οικονομικής και πολιτιστικής ευημερίας των Ελλήνων από τον -6ο αιώνα και μετά.

Η φιλοσοφία ανάγει τις απαρχές της στον μύθο και τη θρησκεία. Κοσμογονίες και θεογονίες με πρωταγωνιστές θεούς, γίγαντες και τέρατα, δίνουν κατ’ αρχάς απαντήσεις στα σοβαρά ερωτήματα του ανθρώπου σχετικά με την καταγωγή του κόσμου και τους νόμους που διέπουν αυτόν και την ανθρώπινη μοίρα. Μέσα από τον μύθο (ο οποίος από την ίδια την φύση ενέχει την ορθολογική αλληγορική απεικόνιση γεγονότων) ξεπήδησε σιγά-σιγά, με την εξέλιξη της κοινωνίας, ο λόγος, ο Ορθός Λόγος, το ορθολογιστικό πνεύμα και η ανάγκη για συστηματική και οργανωμένη γνώση, δηλαδή επιστημονική γνώση. Στην Ελλάδα η ανάπτυξη της φιλοσοφίας είναι συνυφασμένη με την ανάπτυξη του Ορθού Λόγου και της Επιστήμης.

Αν και οι πρώτοι Έλληνες διανοητές οι λεγόμενοι θεολόγοι του Αριστοτέλη, δηλαδή ο Όμηρος, ο Ησίοδος, ο Ορφέας, ο Επιμενίδης, ο Ακουσίλαος, ο Φερεκύδης κ.α. ήταν πιο κοντά στην μυθική, μαγική και θρησκευτική σκέψη, βρίσκονταν όμως σε ένα προεπιστημονικό και προφιλοσοφικό στάδιο σκέψης και προανήγγειλαν κάποια ορθολογική θεώρηση του κόσμου. Ωστόσο, με την πνευματική δράση των πρώιμων Ελλήνων διανοουμένων τέθηκαν οι βάσεις της επιστημονικής σκέψης και έγινε η αποφασιστική στροφή από την μυθική προς την λογική ερμηνεία του κόσμου, με την αναζήτηση, για πρώτη φορά, των γενικών αιτίων των φαινομένων και την προσπάθεια να διατυπωθούν καθολικοί νόμοι με βάση την θεωρία αλλά και τα δεδομένα της εμπειρίας.

4. ΟΡΘΟΣ ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑ

Ο Ορθός Λόγος βασίζεται στα αξιώματα. Αυτά είναι οι αρχές επί των οποίων δομείται η ορθή λογική σκέψη. Τα αξιώματα είναι αλήθειες, δεν χρειάζονται απόδειξη, είναι εξ’ ορισμού ορθά, παραδεκτά από όλους, από μόνα τους ξεκάθαρα, αυτονόητα, αυταπόδεικτα, μονοδιάστατα, εύκολα ελέγξιμη η ορθότητά τους, δημιουργήματα της Ελληνικής Φιλοσοφίας αποτελούν σήμερα την ακλόνητη διαχρονική βάση των επιστημών.

Με την αποδεικτική λογική, τον Ορθό Λόγο, ελέγχεται σε κάθε επιστήμη, φιλοσοφία και κοσμοθεωρία η αξιοπιστία και η ορθότητά των ερευνών και των συμπερασμάτων. Η αποδεικτική λογική, δηλαδή ο έλεγχος της ορθότητας των σκέψεων, των αποφάσεων, της διανόησης και του λόγου, είναι το φως και η αλήθεια, διότι φωτίζει-απαλείφει τα λογικά κενά, και οδηγεί στην πραγματικότητα, στην πρόοδο, στην γνώση, στην ελευθερία, στην συνείδηση της άγνοιας του αγνώστου.

Η δόξα, ή δοξασία, το δόγμα σχετίζεται με την πιθανότητα και το νομιζόμενο, την εικασία, χωρίς να παρέχει την βεβαιότητα της αλήθειας. Η απάντηση στην κάθε δοξασία είναι πολυδιάστατη, πολλαπλή ελλείψει επαρκών στοιχείων και γι αυτό, αδυνατούμε να αποφανθούμε με βεβαιότητα όπως συμβαίνει με τον Ορθό Λόγο μονοδιάστατα.

Τα φιλοσοφικά συστήματα βασίζονται εκτός των αξιωμάτων και σε αρχές που αποκαλούνται δόγματα. Τα φιλοσοφικά δόγματα όμως δεν είναι αυθαίρετα στην σύλληψη και την διατύπωσή τους, έχουν φιλοσοφικό συνειρμό, την λογική της σύλληψής τους, δεν είναι μονοδιάστατα δεν επιβάλλονται υποχρεωτικά, εξελίσσονται, επαναδιατυπώνονται και διορθώνονται όταν απαιτείται. Είναι στατιστικής υφής και κάθε δόγμα έχει ισχύ μόνον εντός του πεδίου ορισμού του. Υπάρχουν πολλές φιλοσοφικές σχολές οι οποίες περιγράφουν με το σύνολο των φιλοσοφικών θεωριών την ολοκληρωμένη εικόνα του Κόσμου.

Οι βάσεις στις οποίες στηρίζεται ο Χριστιανισμός, η Ορθοδοξία είναι και αυτά δόγματα αλλά είναι μονοδιάστατα στις απαντήσεις τους, μόνο μία θεωρείται σωστή, δεν είναι εξ’ ορισμού ορθά ούτε και ελέγξιμη η ορθότητά τους. Είναι άλογα, στρεβλά, υποβολιμαία, δεν επιδέχονται αλλοίωση ούτε διόρθωση, δημιουργήθηκαν για σκοτεινούς σκοπούς και χρησιμοποιήθηκαν εναντίον κάθε τι του Ελληνικού.

Ο καθηγητής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Α. Θεοδώρου στο βιβλίο του «Απαντήσεις σε ερωτήματα δογματικά» απαριθμεί 173.

Σε όλα τα χριστιανικά δόγματα η απάντηση είναι τουλάχιστον διττή. Ορθόν ή λάθος. Μη δυνάμενοι να αποδείξομε με βεβαιότητα 100% την ορθότητα της ορθής θέσης κάθε δόγματος, η πιθανότητα να είναι ορθή η θέση αυτή είναι 50%. Ο Χριστιανισμός όμως την μία από τις δύο επί μέρους απαντήσεις το ορθόν ή λάθος που έχει πιθανότητα αληθείας κάθε μια 50%, την επιβάλει συνολικά ως ορθή 100%. Γι΄ αυτό τα χριστιανικά δόγματα στην ολότητά τους είναι ψευδή.

Ο Χριστιανισμός με πλήθος αντικρουόμενων δογμάτων στη θεολογία του εν είδη μωσαϊκού δεν αντέχει στην επιστημονική κριτική, έχει περιορισμένο επιστημονικό βάθος και δεν πείθει για την θεϊκή και θεόπνευστη προέλευσή του. Ένα αντιφάσκον αφ’ εαυτού μωσαϊκό είναι η δογματική του. Η δογματική φύση του, καθιστά τον άνθρωπο απόκοσμο, οπισθοδρομικό και σχιζοφρενικό διασπώντας και κατακερματίζοντας τις δυνάμεις του αποκλείοντάς του από κάτι το μεγαλειώδες. Δηλαδή μια οπισθοδρομική θεώρηση του κόσμου, η οποία οδηγεί σε απόκοσμες κοινωνίες φθίνουσες οικονομικά και πληθυσμιακά. Παραμένει η ιδία όπως αναπτύχθηκε πριν από 17 αιώνες.

Με τη πίστη, με το δόγμα, θέτουμε φραγμούς στην ανθρώπινη διανόηση, και παρεμποδίζουμε την ικανότητα του ανθρώπου στην μελέτη του κόσμου. Το χριστιανικό δόγμα χωρίς τον επιτρεπόμενο έλεγχο της ορθότητάς του, χωρίς λογικό συνειρμό χωρίς φως και απόδειξη, εμφανίζει λογικά κενά, δηλαδή αποδεικνύεται σκοταδιστικό. Αποτέλεσμα των δογμάτων και της ιδεολογικής σύγχυσης ήταν τα σχίσματα και οι αιρέσεις στον Χριστιανισμό. Σε 3000 περίπου ανέρχονται οι αιρέσεις του σήμερα, εξ αιτίας αποκλειστικά της ασάφειας και της μη τεκμηριωμένης απάντησης στα χριστιανικά δόγματα.

Και ενώ η επιστήμη προοδεύει με την έρευνα και την αποδεικτική λογική, ο χριστιανισμός δεν δέχεται την χρήση τους για την τεκμηρίωση της αλήθειας των δογμάτων του, που αυθαίρετα πέραν πάσης δεοντολογίας για να δώσει αληθοφάνεια αντί αποδείξεως δηλώνει ότι είναι θεόπνευστα και τηρεί το «πίστευε και μη ερεύνα» όταν η απόδειξη και τα συμπεράσματα της επιστήμης έρχονται σε αντίθεση με τα δόγματα, τα οποία αποδέχεται ως αλάνθαστα. Απορρίπτει την επιστημονική γνώση όταν αντιβαίνει στα δόγματά του και εμμένει περιχαρακωμένος στις αποφάσεις των οικουμενικών συνόδων, οι οποίες απαγορεύουν την προσθήκη, ή διόρθωση κειμένων. Παρ’ όλα αυτά, την δογματική θεολογία του, αυθαίρετα την αποκαλεί επιστήμη παρά το γεγονός ότι δεν εξηγεί το επιστημονικό διατί του Αριστοτέλη όπως αναφέραμε ανωτέρω.

Τα χριστιανικά δόγματα, έχουν υφή, στατιστικής αταξίας, είναι αυθαίρετα, ασαφή, αναπόδεικτα, απαξίες της ζωής, αναχρονιστικά και σκοταδιστικά νοητικά εργαλεία, μη ελέγξιμες θέσεις, που στην ολότητά τους όλα αποδεικνύονται ψευδή (αφού την μερικώς αποδεκτή θέση κάθε δόγματος την αποδέχονται υποχρεωτικά ως συνολική και ταυτίζουν το μέρος με το όλον) χωρίς το φως της αποδεικτικής λογικής, τελευταία στην νοητική ιεραρχία, όπως προσδιορίζεται από τον Πλάτωνα, νόηση, διανόηση, πίστη και τελευταία η εικασία (το δόγμα). Επεβλήθησαν έξωθεν δια της βίας, είναι δημιουργήματα άλλου λαού και αντιτίθενται στην ιδιοσυγκρασία και ψυχοσύνθεση του Έλληνα.

5. ΔΟΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

Επειδή η ορθότητά των χριστιανικών δογμάτων δεν αποδεικνύεται από ουδένα ως ορθή λόγω της φύσεώς των, θα αξιολογήσουμε την ορθότητά τους με τις σύγχρονες γνώσεις της επιστήμης και από τα αποτελέσματα της εφαρμογής τους στην ζωή.

Ο καθηγητής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Α. Θεοδώρου στο βιβλίο του «Απαντήσεις σε ερωτήματα δογματικά» απαριθμεί 173.

Μερικά δόγματα από αυτά και τα οποία έχουν βαρύτητα στην συλλογιστική και τη θεολογία του χριστιανισμού είναι τα παρακάτω:

Υπάρχει Θεός; Ποιος έπλασε τον Θεό; Πίστευε και μη ερεύνα. Αγία τριάδα. Filioque. Ο Θεός μπορεί να κάνει το κακό; Η προδοσία του Ιούδα ήταν έργο του Θεού; Αφού ο Θεός προεγνώριζε την πτώση του ανθρώπου γιατί τον δημιούργησε; Κληρονομιά προπατορικού αμαρτήματος. Ο Λόγος δεν μπορεί (δεν επιτρέπεται ή δεν αποδεικνύεται;) να εννοήσει τα δόγματα της πίστεως. Η θεομήτωρ έφερε το προπατορικό αμάρτημα; Γιατί δεν εξαφανίζει ο Θεός τον Σατανά; Ο πατήρ μου μείζων μου εστί; Ο Χριστός δούλος του Θεού και είχε άγνοια των μελλόντων πραγμάτων; Ανάσταση Χριστού. Μέλλουσα ανάσταση νεκρών. Πως θα αναστηθούν; Αποκατάσταση όλων των όντων πλησίον του Θεού. Ο Θεός εκ του μηδενός έπλασε τον κόσμο και τα όντα. Θεομήτωρ. Η προδοσία του Ιούδα ήταν έργο ελεύθερο ή του Θεού. Πίστη Χάρις. Μετουσίωση άρτου και οίνου σε σάρκα και αίμα Χριστού. Κόλαση ή παράδεισος; Τι είναι θαύμα; Κληρονομιά του προπατορικού αμαρτήματος Η μητέρα του το έφερε;

Πάτερ μου, ει δυνατόν παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο, πλην ουχ' ως εγώ θέλω, αλλ’ ως εσύ. Θεέ μου Θεέ μου ίνα τι με εγκατέλειπες. (Αιτιολογεί και αποδεικνύει ότι ήταν ο Χριστος άνθρωπος κοινός και μάλιστα με μειωμένη ανδρεία απέναντι στον θάνατο. Ενώ δηλώνει ο ίδιος, ότι τον εγκατέλειψε ο Θεός του και όχι ο πατέρας του, η επίσημη θέση του Χριστιανισμού είναι ότι δεν τον εγκατέλειψε)

Η κάθοδος του Χριστού στον Άδη. Το αίμα του Χριστού προσφέρθηκε σαν λύτρα στο διάβολο για να ελευθερώσει τις κατεχόμενες από αυτόν ψυχές. Η αληθινή εκκλησία είναι ή ορθόδοξη καθολική εκκλησία. Δευτέρα Παρουσία και πότε θα γίνει. Πως θα γίνει ανάσταση των νεκρών, πως θα είναι το σώμα μας (όπως ήταν στη γη) χωρίς να χρειάζεται συντήρηση. Θα αναστηθούν όλα τα σώματα, τι θα απογίνουν. (Σε ποια ηλικία; Θα επαρκέσει ο χώρος της Γης;) Ποία η έννοια της μελλούσης κρίσεως. Πως θα κρίνει ο Θεός τους ανθρώπους. Θα αποκατασταθούν όλα τα όντα;

6. ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΩΝ ΔΟΓΜΑΤΩΝ ΣΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ

Η εννοιολογική ασάφεια της διατύπωσης και θεολογικής αιτιολόγησης των δογμάτων από την επίσημη θεολογία ξεπερνάει τα όρια της φαντασίας. Στην ουσία γίνεται προσπάθεια πως να συνδυάσουμε τα αντιφατικά μεταξύ τους δόγματα στην τεκμηρίωση της χριστιανικής θεολογίας. Εμφανίζεται όλη η θεολογία σαν ένα μωσαϊκό χωρίς ενιαία δόμηση αντίθετα από ότι συμβαίνει με τις επιστημονικές θεωρίες ή την Ελληνική Κοσμοαντίληψη και θεολογία.

Ταλανίζει την Ελλάδα ο ασαφής προσδιορισμός της πνευματικής της ταυτότητας. Οι χριστιανοί θεολόγοι επιμένουν να προσδιορίσουν δογματικά την πνευματική ταυτότητα της σημερινής Ελλάδος, θεοκρατικής, του δόγματος. Οι Έλληνες Διανοητές επιμένουν στη κρατική-λαϊκή πνευματική θεώρηση αποδεχόμενοι τα πορίσματα της επιστήμης. Χωρίς φιλοσοφική και πολιτιστική ταυτότητα, χωρίς το διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας, χωρίς απεγκλωβισμό από τον προσηλυτισμό του Χριστιανισμού, χωρίς απόρριψη του δια της πνευματικής βίας επιβαλλόμενου δογματικού «θεϊκού λόγου» επί της ζωής των πολιτών, η σύγχρονη Ελλάδα παραπαίει. Η Ελλάδα παραπαίει κάτω από το σχιζοφρενικό δόγμα της Ελληνοορθοδοξίας. Ελληνοορθοδοξίας που αυθαιρετώντας εννοιολογικά προσπαθεί να συνδυάσει Ορθό Λόγο και δόγμα στην έννοια της ορθής δόξας. Ορθή δόξα δεν υπάρχει και είναι εννοιολογικό λάθος Τα χριστιανικά δόγματα, ψευδή στην ολότητά τους, είναι είδωλα, επεβλήθησαν από τις αντιδημοκρατικές οικουμενικές συνόδους των εφ’ όρου ζωής ιεραρχών με πνευματική τρομοκρατία και βία, αυτοαποκαλούμενες θεόπνευστες. Αντίθετα τα αξιώματα, η Ελληνική Εθνική Θρησκεία, η Επιστήμη και η Φιλοσοφία είναι ακρογωνιαίοι λίθοι του Ελληνισμού, απορρίπτουν κάθε δόγμα που επιβάλλεται υποχρεωτικά και αποτελούν την παγκόσμια πνευματική κορωνίδα του Γήινου Πολιτισμού.

Η Ελλάδα δεν έχει ακόμη βρει την πνευματική της ταυτότητα. Η ζωή του Έλληνα εξουσιάζεται από την Ορθόδοξη εκκλησία. Η εκκλησία έχει διεισδύσει στις κρατικές λειτουργίες και με όργανά της κρατικούς λειτουργούς και βουλευτές, προσπαθεί να ελέγχει τις αποφάσεις του κράτους και της Βουλής των Ελλήνων.

Τι σχέση μπορεί να έχει ο Ελληνικός Ορθός Λόγος με την Ορθοδοξία, δηλαδή το ορθό δόγμα, το είδαμε και στην πράξη. Από την δημοκρατία της αρχαίας πόλης κράτους των Ελλήνων έχουμε την μοναρχούμενη χριστιανική παγκοσμιοποιημένη αυτοκρατορία με ισόβιο ελέω θεού Αυτοκράτορα σαν Αρχηγό Εκκλησίας και Κράτους στο Βυζάντιο. Ο ολοκληρωτισμός και η θεόπνευστη αυθαιρεσία σε όλο της το μεγαλείο, ξένο καθ’ ολοκληρία με την ψυχοσύνθεση του Έλληνα.

Οι πατέρες της εκκλησίας δογματικά παραποιώντας την αλήθεια αποκαλούν δόγματα την Ελληνική φιλοσοφία, δηλαδή την επιστημονική λογική, τον Ορθό Λόγο και αυθαιρετούν με προσβλητικά ψεύδη εναντίον της Ελληνικής διανόησης, η οποία καταξιώθηκε παγκοσμίως. Είναι γνωστοί οι επτά αφορισμοί την Κυριακή της Ορθοδοξίας

Το σχίσμα μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής εκκλησίας προέκυψε εξ αιτίας του δόγματος filioque. Δηλαδή αν το άγιο πνεύμα εκπορεύεται και εκ του Ιησού-Υιού (Δυτική) ή όχι (Ανατολική). Εξ αιτίας αυτής της διαφοράς δεν ήρθε βοήθεια από την Ρώμη και καταλήφθηκε η Κωνσταντινούπολη. Ακόμη λίγο πριν την πτώση της, το ιερατείο συνεδρίαζε για να αποφασίσει αν οι άγγελοι είναι αρσενικού ή θηλυκού γένους.

Θα παραθέσουμε μερικά παραδείγματα, στα οποία, αν και ορισμένες θέσεις είναι ακραίες, εντούτοις αποδεικνύουν, που μπορεί να οδηγήσουν οι εσφαλμένες δογματικές θέσεις του χριστιανισμού, στην ιδεατή περίπτωση της πλήρους και πιστής εφαρμογής τους από όλους. Πως ο υποτιθέμενος παράδεισος του Έλληνα ισοδυναμεί με κόλαση για την Ελλάδα. Οι συνέπειες της επιβολής του δόγματος σε κάθε έκφανση της ζωής μας στους 17 αιώνες της επιβολής του Χριστιανισμού, οδήγησε την Ελλάδα έως τα έσχατα όρια του αφανισμού της.

1. Ο έρωτας δογματικά έγινε αμαρτία, δημιούργησε ενοχές και οδήγησε σε εκφυλισμό.

2. Ο μοναχισμός και ο κλήρος κατά καιρούς απορρόφησαν ανθρώπους, οι οποίοι θα είχαν να προσφέρουν πολύ σημαντικό έργο στην κοινωνία. Υπήρξε αιτία εκφυλισμού του Ελληνισμού γιατί απαγορεύεται σ’ αυτούς η τεκνοποιία. Απαλλάχθηκαν από την στράτευση και δημιούργησαν μεγάλο πρόβλημα στο Βυζάντιο. Πριν καταληφθεί η Κωνσταντινούπολη οι μοναχοί ήταν 500.000 και δεν πολεμούσαν. Γίνανε μοναχοί για να προσεγγίσουν το θείο και να κατακτήσουν εκ του ασφαλούς μια θέση στον παράδεισο. Αν όλοι οι Έλληνες ακολουθήσουν αυτό το παράδειγμα για να πάνε δήθεν στον παράδεισο, η Ελλάς θα πάει στην κόλαση αφού θα μείνει χωρίς Ελληνικό στρατό και θα κινδυνεύσει, γιατί γνωρίζουμε ότι σ’ αυτούς απαγορεύεται ο γάμος και η τεκνοποιία.

3. Επιβλήθηκαν νηστείες σε άκαιρες χρονικά περιόδους του έτους, όταν υπήρχε ανάγκη σωματικής δύναμης για την διεκπεραίωση των εργασιών. Οι ημέρες νηστείας ετησίως είναι 200 και πλέον. Ακόμη είναι τόσο το διαιτητικό σοκ, που οι ιατροί συνιστούν μετά από κάθε νηστεία σταδιακή προσαρμογή στην κανονική διατροφή.

4. Η απαξίωση του πλούτου, το ενδιαφέρον μόνον για «τον άρτον ημών τον επιούσιον» και η διανομή της περιουσίας ενός εκάστου, οδήγησε στην οικονομική εξαθλίωση της Ελλάδος, σε λιμοκτονούντες Έλληνες πολίτες. Ακόμη και όλο τον πλούτο σου να τον διανείμεις δεν έχεις σίγουρο τον παράδεισο λέει ο Ιησούς.

5. Καλλιτεχνία, θέατρο, επιστήμη, φιλοσοφία, αθλητισμός, απαγορεύθηκαν αυθαίρετα. Προσέξετε ποια είναι τα πρότυπα, τα ινδάλματα και τα είδωλα του Χριστιανισμού. Αγιοποιήθηκαν οι πόρνες, οι πτωχοί, οι αμόρφωτοι και οι διώκτες του Ελληνισμού διότι μετανόησαν. Επιστήμονες, φιλόσοφοι, μεγάλα πνεύματα της παγκόσμιας διανόησης οι οποίοι είχαν αρετή, σύνεση, σοφία, ανδρεία, σωφροσύνη, δικαιοσύνη και δεν μετανόησαν για τις ιδέες αυτές, κυνηγήθηκαν, δολοφονήθηκαν και βεβηλώθηκαν, κάλιστα μνημεία και συγγράμματα κατεστράφηκαν γιατί ο ορθολογισμός, η επιστήμη και η φιλοσοφία οδηγούσαν τον άνθρωπο στην ελευθερία, στην κατάρριψη των χριστιανικών δογμάτων.

6. Κατέστρεψε την παράδοση και προσπάθησε ν’ αποκόψει τον Έλληνα από τις ρίζες του, καταστρέφοντας μια πλούσια πολιτιστική παράδοση.

7. Η συνταύτιση του Ελληνισμού με την Ορθοδοξία δογματικά, αυτόματα θέτει εκτός Ελληνισμού όλους τους μη ορθοδόξους Έλληνες, όπως συνέβη στο παρελθόν επί τουρκοκρατίας, όπου αποβλήθηκαν, όσοι Έλληνες άλλαξαν θρησκεία. Η Ορθοδοξία, με δεκανίκι τον Ελληνισμό δεν ενδιαφέρθηκε πόσοι Έλληνες θα χαθούν, αλλά να διατηρήσει ένα ποίμνιο αρραγές, μακριά από τους φυσικούς του Έλληνες δασκάλους. Δεν συγκράτησε την αφαίμαξη του Ελληνισμού.

8. Κόλαση ή Παράδεισος; Αλλά και ο διαχωρισμός της κόλασης από τον παράδεισο αν και δεν υπάρχουν είναι ψευδοδίλλημα, αφού τα όρια κανένας δεν τα προσδιόρισε, και με μια ασήμαντη πράξη, άλλοτε μπορεί να είσαι στην κόλαση και άλλοτε στον παράδεισο, υποδηλώνοντας με αυτόν τον τρόπο, μια συνεχή διαβάθμιση από την αρετή στην κακία. Με άλλα λόγια οι βαθμίδες οι μικρές και ασήμαντες διαβαθμίσεις αρετής στον παράδεισο και την κόλαση είναι οι ίδιες με την βαθμίδα διαχωρισμού παράδεισου-κόλασης και συνεπώς προκύπτει ανυπαρξία σαφών διαχωριστικών ορίων κόλασης και παράδεισου.

9. Κατά την ανάσταση στη δευτέρα παρουσία ο Θεός, ενώ εκδικείται τους αμαρτωλούς, και τους στέλνει στην κόλαση σαν γίδια και έτσι τους τιμωρεί, τον κύριο αίτιο αυτής της κατάστασης κατά τους χριστιανούς, τον διάβολο, ο παντοδύναμος Θεός τους, δεν τον ενοχλεί καθόλου και δεν τον τιμωρεί, αλλά τον αφήνει να υπάρχει σαν φόβητρο και στο μέλλον. Αλλά προσέξετε την παρομοίωση κόλαση-γιδιού. Το γίδι είναι ανεξάρτητο, σκληροτράχηλο και επιζεί μόνο του. Ο χριστιανισμός θέλει τους οπαδούς του πρόβατα, στην ανωτάτη βαθμίδα εξάρτησης ζωών, ανίκανα να επιζήσουν μόνα τους, πάντοτε ελεγχόμενα.

10. Ο Χριστιανισμός δηλώνει ότι κατά την διάρκεια της θείας λειτουργίας ο άρτος και ο οίνος μετατρέπονται σε σώμα και αίμα του Θεού τους (Ιησού) πραγματικά και όχι αλληγορικά. Δηλαδή τρώνε και πίνουν οι χριστιανοί άρτο και οίνο και δηλώνουν ότι είναι σάρκα και αίμα του Θεού τους. Τι να πει κανείς; Ότι γίνονται κανίβαλοι του Θεού τους; έχουν ομαδική παράνοια; ή πρέπει να ελεγχθούν από ψυχίατρους και νομικούς σε δικαστήρια τα λεγόμενά τους;

7. ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΩΝ ΔΟΓΜΑΤΩΝ ΣΕ ΕΠΙΠΕΔΟ ΚΡΑΤΟΥΣ.

Την αξιολόγηση των δοξών-δογμάτων την θεμελίωσαν οι Έλληνες φιλόσοφοι και τα κατέταξαν στην χαμηλότερη βαθμίδα λογικής με πρώτη τη νόηση, δεύτερη τη διάνοια, τρίτη τη πίστη και τελευταία την εικασία, η πίστη με την εικασία είναι το δόγμα. (Πλάτων).

Τα αποτελέσματα της εφαρμογής των δογμάτων σε κάθε έκφανση της ανθρώπινης ζωής το διαπιστώνουμε στο Βυζάντιο όπου για χίλια έτη επεκράτησε ο σκοταδισμός η οπισθοδρόμηση και αυτό προς όφελος των παγκόσμιων γνωστών διαχρονικών εξουσιαστών οι οποίοι ενδιαφέρθηκαν να κερδοσκοπήσουν και να διαλύσουν κάθε τι το Ελληνικό με το στήσιμο και την εκμετάλευση μιας επιχείρησης της Βυζαντινής αυτοκρατορίας αφού απέκτησαν πρώτα τον πνευματικό της έλεγχο με τα δόγματα του Ιουδαιοχριστιανισμού. Όχι ασυνείδητα, αλλά συνειδητά. Εκμετάλλευση έως της εξόντωσης, εξολόθρευσης, γενοκτονίας και του τελικού αφανισμού. Είναι παράδειγμα πως ενεργούν τα αδίστακτα αυτά κέντρα και πρέπει να τα έχουμε κατά νουν στη συνείδησή μας όλα αυτά διότι έτσι ενεργούν τα ίδια και κατά της σύγχρονης Ελλάδας ανελέητα. Δεν μπορούμε να τους αντιμετωπίσουμε με τα πρότυπα του αμνοεριφίου και του καλού ποιμένα του Ιουδαιοχριστιανισμού αλλά με τα Ελληνικά πρότυπα αμυνόμενοι γενναία ο καθένας από την θέση του μέσα στις νομικές δυνατότητες που μας παρέχει το Ελληνικό κράτος και ατομικά και συλλογικά και η κάθε αρμόδια επ’ αυτού Δημόσια Υπηρεσία. Να αμυνθούμε νομίμως έναντι όλων όσων διέπραξαν αξιόποινες πράξεις και φυσικά λειτούργησαν σαν Δούρειος Ίππος, σαν Εφιάλτες και προδότες της Πατρίδας μας τα τελευταία χρόνια. Θα αναφερθούμε στο μέλλον διεξοδικά αλλά προς το παρόν παραθέτουμε τα παρακάτω.

Από το βιβλίο του Δημήτρη Ι. Λάμπρου ‘’Τα υβριστικά κατά των Ελλήνων επίσημα κείμενα της Ορθοδοξίας’’ έκδοση του Περιοδικού ‘’Δαυλός’’ σελ. 90 αντιγράφουμε τι γράφει ο Καθηγητής Βυζαντινής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών Νικ. Τωμαδάκης, συγκρίνοντας τον πολιτισμό του Βυζαντίου με τον Ελληνισμό, το 1956

«Κατά τα τελευταία έτη συνηθίσαντες, υπό τα ανθρωπιστικά συνθήματα, να ενώνωμεν τους δύο αυτούς διαφορωτάτους αλλήλων κόσμους, τον Ελληνικόν και τον Χριστιανικόν, συγχέομεν εις την σφαίραν του πνεύματος δύο διακρινομένας αλλήλων και πολλάκις αντιμαχομένας καταστάσεις, ων εκάστη είχε και την ιδίαν της θεώρησιν. Αλλ’ οι λόγοι της πρακτικής ανάγκης, η οποία άλλωστε υπήρξε ανάγκη των αιώνων, προς την οποία έτειναν τόσοι σοφοί, ηθικολόγοι και παιδαγωγοί, δεν δύνανται να μας παρασυρουν εις μίαν ιστορικήν σύγχυσιν, από την οποίαν θα εμποδισθώμεν εις την αληθή ερμηνείαν των πραγμάτων.

Ο Χριστιανισμός υπήρξε πολέμιος κατά κύριον λόγον του Ελληνισμού, ως ζωής και ως σκέψεως. Έβλεπε εις αυτόν ελευθέραν την αμαρτίαν, όχι μόνον εις την καθ’ ημέραν πράξιν, η οποία κάθε άλλο ήτο παρά αγνιστική (οι Ορφικοί και οι άλλοι της αρχαιότητος μυστικοί ηδικούντο κατά τούτο), αλλά εις το φιλέρευνον πνεύμα, το οποίον ήγεν εις την φιλοσοφίαν. Το ότι δια τους Έλληνας η αλήθεια δεν ήτο σταθερά και εξ αποκαλύψεως, αλλ’ εύρημα της ανθρωπίνης διανοίας, τούτο δεν συνεχώρει ο Χριστιανισμός. Η μεγαλυτέρα διαβολή την οποίαν ενήργησε κατά του κλασικού κόσμου είναι η εμφάνισις αυτού ως ειδωλολατρικού. Λατρείαν των ειδώλων, δ’ ην κατηγορούν τα συναξάρια τους μη Χριστιανούς συχνότατα, δεν εγνώρισαν οι Έλληνες, εν τούτοις το όνομα Έλλην ταχύτατα συνέπεσε με την έννοια ειδωλολάτρης, μη Χριστιανός, και συχνότατα εις τα συναξάρια λέγεται περί μαρτύρων ‘’πατρός μεν Έλληνος, μητρός δε χριστιανής’’ (και όταν πρόκειται περί Σύρων μη ελληνοφώνων!). Αυτό το πνεύμα της εχθρότητος προς τον πνευματικόν Ελληνισμόν διετηρήθη, έως ότου η νέα θρησκεία κατωχυρώθη, επροστατεύθη ως επίσημος κρατική και απέκτησε τον αδιαπέραστο δογματικόν κλοιόν ως δακτύλιον προστασίας.»

Από το βιβλίο του Δημήτρη Ι. Λάμπρου ‘’Τα υβριστικά κατά των Ελλήνων επίσημα κείμενα της Ορθοδοξίας’’ έκδοση του Περιοδικού ‘’Δαυλός’’ σελ. 91 αντιγράφουμε τι γράφει η Ελένη Γλυκατζή Ahrweiler (καθηγήτρια της Βυζαντινής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Α’ του Παρισιού), εις την «Ιστορίαν του Ελληνικού Έθνους» Εκδοτική Αθηνών Τόμος Ζ’ σελ. 16-17.

«Κατατρεγμένο από τη νέα θρησκεία (όπως αναφέρθηκε, κάθε ελληνικό ταυτίζεται στο Βυζάντιο με τον κόσμο των ειδώλων), παρά τις προσπάθειες των Πατέρων της εκκλησίας, να εντάξουν τις ηθοπλαστικές αξίες στα χριστιανικά πλαίσια, το πνεύμα του Αρχαίου Κόσμου θα βρει τελευταίο καταφύγιο στις φιλοσοφικές ομάδες – τα ονόματα του Συνεσίου, της Υπατίας, του Πρόκλου, του Δαμασίου έρχονται στο νου – που, παρ’ όλες τις αντιξοότητες των καιρών, εξακολουθούν να δρουν και να διδάσκουν με βάση την αρχαία σκέψη σε πόλεις των απόμακρων περιοχών στη Αίγυπτο, στην Κυρηναϊκή και, βέβαια, στη Αθήνα, της οποίας η Φιλοσοφική Σχολή παραμένει ανοικτή ως την εποχή του Ιουστινιανού, του τελευταίου ειδωλοδιώκτη βυζαντινού αυτοκράτορος. Δεν πρέπει πραγματικά να λησμονήται ότι τα δραστικά μέτρα κατά της ειδωλολατρίας, από τον 4ο ως τον 7ο αι., είχαν ως αποτέλεσμα να καταστρέψουν και να εξοστρακίσουν κάθε πνευματική εκδήλωση που δεν ήταν εμπνευσμένη από τις αξίες του Χριστιανισμού. Καταστροφές αρχαίων ναών, βίαιοι θάνατοι φιλοσόφων, ομαδικοί διωγμοί πνευματικών ανθρώπων, καταδίκες για μαγεία πιστών του αρχαίου πανθέου είναι φαινόμενα συνηθισμένα, χαρακτηρίζουν κυρίως την περίοδο μετά την βασιλεία του ‘’αποστάτη’’ Ιουλιανού και κορυφώνονται με την απόφαση του Θεοδοσιού Α’, να θέση εκτός νόμου τις αρχαίες λατρείες. Ο Λιβάνιος στον λόγο ‘’Περί ιερών’’, που απηύθυνε στον αυτοκράτορα, περιγράφει την έκπληξη, το δέος και την πικρία του αρχαιομαθημένου κόσμου για τα μέτρα που έλαβε ο Θεοδόσιος. Ο αρχαιοπρεπής άνθρωπος υποχρεώθηκε να υποταχθή στην τρομοκρατία που επέβαλε η νέα θρησκεία με τη συνδρομή του κράτους: έκτοτε ‘’του ιερείς δει σιγάν ή τεθνάναι…’’, θα γράψει με πικρία ο Λιβάνιος. Το έργο του Θεοδοσίου κατά του ειδωλολατρικού κόσμου συνέχισαν και συμπλήρωσαν οι διάδοχοί του και, όπως αναφέρει ο Ιωάννης της Εφέσου, ωλοκλήρωσε τελικά ο Ιουστινιανός.»

Βέβαια «οι προσπάθειες των Πατέρων της Εκκλησίας να εντάξουν τις ηθοπλαστικές αξίες του πνεύματος του αρχαίου κόσμου στα χριστιανικά πλαίσια» για τις οποίες μιλά αόριστα η Ε. Γλυκατζή Ahrweiler, δεν ήταν τόσο ειλικρινείς ούτε έτειναν στην διάσωση της διωκόμενης Ελληνικής Αλήθειας, χαρακτηρίζονταν από την δόλια επιδίωξη να πλαστογραφηθή μία σκέψη και ένας τρόπος ζωής ανώτερος από τον χριστιανικό, ο ελληνικός για να γίνει αποδεκτός από πνεύματα που αντιλαμβάνονταν την ασημαντότητα των εβραϊκών δογμάτων σε σύγκριση με την ελληνική σκέψη και τις ελληνικές αξίες. Ειδικώτερος στο θέμα αυτό ο Ν. Τωμαδάκης παρατηρεί τα εξής:

«Αν ο Μέγας Βασίλειος συνέγραφεν πραγματείαν περί του πως θα; Ωφελούντο οι παίδες εκ των ελληνικών συγγραμμάτων, δεν πρέπει να νομισθή ότι συνεβούλευεν εκεί ο Πατήρ της Εκκλησίας την νεότητα να εγκολπωθή τον στοχασμόν των κλασικών, κάθε άλλο. Εις βιβλία γέμοντα κακοδοξιών και μυθευμάτων εύρισκε πολλά επεισόδια, τα οποία είχον ηθικήν αξίαν και ηδύναντο να παιδαγωγήσουν και τους Χριστιανόπαιδας, ουδέν πλέον. Ο Βασίλειος και οι άλλοι μεγάλοι Πατέρες εσπούδασαν βεβαίως λαμπρά ελληνικά εις ελληνικάς σχολάς των Αθηνών και της Ανατολής, αλλ’ η επήρεια του εβραϊκού πνεύματος επ’ αυτών υπήρξε βαθεία. Από την κλασικήν φιλολογίαν χρησιμώτατος υπήρξεν εις αυτούς ο οπλισμός της ρητοτικής, της τέχνης, δ’ ης καθ’ ίσταντο ικανοί να αναπτύξουν την νέα θρησκεία , να πείσουν περί των δογμάτων της τους προσηλύτους και, το κυριώτερον, να ασκήσουν ηθικήν ευεργετικήν επίδρασιν επί της χριστιανικής κοινωνίας. Χάριν της ρητορικής εμελέτησαν τους Έλληνας συγγραφείς.

Επιτηδιότατον δ’ όργανον εύρον προς διάδοσιν των ιδεών των την Ελληνική γλώσσαν, προκειμένου να επικοινωνήσουν προς την εξηλληνισμένην πλήρως ανατολήν. Επομένως η προσέγγισης προς τον Όμηρον, τους Τραγικούς, τον Πίνδαρον, τον Πλάτωνα, τους κατ’ εξοχήν ποιητάς, δεν είχεν να τους δώση σχεδόν τίποτε, ειμή μόνον μυθολογούμενα αποκρουστικά και ψευδή. Το ωραίον, το αισθητικώς καλόν, δεν τους ενδιέφερεν, εφ’ όσον ήτο άσχετον προς το αληθές και συνηρμοσμένον προς το εθνικόν (ελληνικόν)… εις την φιλοσοφίαν οι Πατέρες κατέφευγον, εφ’ όσον αύτη ως θεραπαινίς της θεολογίας θα ηδήνατο να παράσχη εις αυτήν μεταφυσικήν τινα θεμελίωσιν, λογικήν κυρίως, ‘’σχολαστικήν’’ αποκληθείσαν»

Κάτω από την βαθειά επήρεια του Εβραϊκού Δογματικού Πνεύματος οι πνευματικοί ηγέτες του Βυζαντινού Κράτους σκυλεύουν το Ελληνικό Πνεύμα, αλλά ταυτόχρονα συκοφαντούν και προσπαθούν να εξευτελίσουν κάθε επίτευγμά του σε τομείς που δεν έχουν καμία σχέση με την θρησκευτική σύγκρουση μεταξύ Ελληνισμού και Εβραϊσμού, όπως η Ρητορική, τα Μαθηματικά, η Ιατρική κλπ.

Ο μεγαλύτερος βυζαντινός ποιητής Ρωμανός στον ύμνο του στην πεντηκοστή γράφει:»τι φυσώσι και βαμβεύουσιν οι Έλληνες, τι πλανώνται προς Πλάτωνα; τι Δημοσθένη στέργουσι τον ασθενή; τι Πυθαγόραν θρυλούσι τον δικαίως φιμωθέντα; τι δε μη τρέχουσι και σέβουσιν οις ενεφανίσθη πανάγιον πνεύμα.

Οι Ελληνικές ιδέες της αλήθειας της σκέψεως και της ελευθερίας της ομαδικής συνειδήσεως, όχι μόνον απουσιάζουν ολοκληρωτικά, αλλά αναθεματίζονται και επισύρουν το αβυσσαλέο μίσος, τον ολοκληρωτικό πόλεμο. Το Βυζάντιο δολοφόνησε και εξάλειψε την ελληνικότητα από τον κόσμο και έθαψε τον Ελληνισμό σαν τρόπο ζωής, σκέψεως και θεωρήσεως της αλήθειας, και παρόλο αυτά, το σύγχρονο Κράτος θεωρεί τον εαυτόν του συνέχεια του Βυζαντισμού και όχι του Κλασικού Ελληνισμού. Αποκαλείται Νέα Σιών, Νέα Ιερουσαλήμ, Ρωμαϊκόν, Ρωμανία… κληροδοτώντας και στους Έλληνες τις επαίσχυντες ονομασίες Ρωμιός και Ρωμιοσύνη, όχι όμως και Νέα Αθήνα, Νέα Σπάρτη. Αυτά ήταν οι οδηγίες και εντολές των εξουσιαστών της εποχής και οι εντολοδόχοι εκτελούσαν. Αλλά γιατί δεν αντέδρασε ο Ελληνισμός και το Απολλώνιο Φως ποδηγετήθηκε τόσο βάναυσα θα το αναλύσουμε εμπεριστατωμένα στο μέλλον. Επ’ αυτού μόνον τα ολίγα παρακάτω.

Έγκριτοι ιστορικοί φιλοσοφούντες για το ιστορικό γίγνεσθαι για τη αναζήτηση της ιστορικής αλήθειας σπάζοντας αποδεικτικά τα κλισέ και τα κατ’ επίφαση δεδομένα της ιστοριογραφίας διαπιστώνουν ότι η ιστορική αλήθεια αποκρύπτεται και πληθαίνουν τα ερωτηματικά και οι εκπλήξεις για τα όσα έχουν συμβεί και συμβαίνουν στον κόσμο. Ένα από τα ερωτηματικά είναι, πως στο κέντρο του προαιώνιου Ελληνικού χώρου στην αποικία των Μεγαρέων στο Βυζάντιο κατασκευάσθηκε μια εξουσία ρωμαιο-εβραϊκής προελεύσεως και ιδεολογίας, με απόλυτη επιβολή για χίλια χρόνια και πλέον. Οι κατεστημένες ερμηνείες για την μεταφορά του κέντρου της δυνάμεως της Ρώμης και της εστίας του δογματισμού της Ιερουσαλήμ στην αρχαία μεγαρική αποικία του Βοσπόρου καταρρίπτονται αφ’ εαυτών, η αντίληψη ότι, όταν ιδρύθηκε το Βυζάντιο, ο Ελληνικός Κόσμος, η Ελληνικότητα ήταν νεκρή, αποτελεί «άλλοθι» των δολοφόνων της, δεδομένου ότι ο φόβος προς αυτήν κατέτρυχε τους τελευταίους μέχρι τέλους της κυριαρχίας τους – φόβος που εκφράσθηκε με τόσο μίσος, βία, αίμα και δόλο εναντίον παντός Ελληνικού.

«Το Βυζάντιο αποτέλεσε από τη γέννησή του ιδιότυπο ιστορικό παράδοξο φαινόμενο: είναι η μόνη αυτοκρατορία, που δεν κτίσθηκε πάνω στα ερείπια μιας άλλης, η μόνη που ήλθε στο κόσμο με μια κληρονομιά, άρα η μόνη που δεν είχε να αντιμετωπίση άμεσα τα προβλήματα της συστάσεως, αλλά τα πιο περίπλοκα της διατηρήσεως και της επιβιώσεως, και γι’ αυτό είναι η μόνη αυτοκρατορία που υπήρξε κράτος προτού γίνει έθνος.» Άλλο ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της μεθόδευσης των διαχρονικών παγκόσμιων εξουσιαστών και νταβατζήδων κατά της ανθρωπότητας με τα τόσα μεγαλεπίβολα σχέδιά τους.

Ο Ελληνικός Κόσμος και η Ελληνοσύνη το 324 που ιδρύθηκε το Βυζαντινό Κράτος, όχι μόνον δεν έπνεαν τα λοίσθια σαν πνεύμα και τρόπος ζωής, όπως προπαγανδίζουν όσοι θέλουν να δικαιολογήσουν την ιστορική δολοφονία του Ελληνισμού, γιατί χρειάσθηκαν 300 και πλέον χρόνια για την δολοφονία του με τις αποφάσεις του Ιουστινιανού αλλά με την ανεξάντλητη πολιτισμική ρωμαλαιότητά του είχε καταβάλει πνευματικά τη Ρώμη, όπως είναι πασίγνωστο.

Και το Ελληνικό Πνεύμα όχι μόνο δεν είχε χρεοκοπήσει, αλλά ήταν ακμαιότατο, ακόμη και στις μάζες του Ελληνικού Κόσμου, που «ζητούσαν σοφίαν» και είχαν τόσο προαχθεί πνευματικά, ώστε, όπως είναι γνωστό, μια νέα ανώτερη θρησκεία, η λατρεία των ιδεών της Αλήθειας της Ελευθερίας της Δικαιοσύνης, μια εξαληθευτική και ελευθερωτική θρησκεία, είχε αρχίσει ήδη να υποστασιοποιήται στα τελευταία χρόνια της Ελληνιστικής περιόδου, ο Νεοπλατωνισμός συνέχεια της Πλατωνικής, Πυθαγόριας και Ορφικής Θρησκείας, η Ελληνική Εθνική Θρησκεία. Αυτές της προοπτικές, την εξαλήθευση και την ελευθέρωση της ανθρωπότητας μέσω της Ελληνικής θεωρήσεως της ζωής και του Κόσμου, απέτρεψε η τεχνιτή, η εξουσιαστική κατασκευή του Βυζαντίου: το κλονιζόμενο πνεύμα της πολιτικής εξουσίας της Ρώμης και το διαλελυμένο, αποσυντεθειμένο δογματικό πνεύμα της Σιών, μπροστά στον κοινό κίνδυνο, συμμάχησαν, συνώμωσαν και εγκαταλείποντας τις κοιτίδες τους, συναντήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη και συνέπραξαν, για να δουλέψουν από κοινού για την νεκρανάστασή τους μέσω της καταστροφής του Ελληνισμού με όργανα τους αδαείς, αμόρφωτους και βέβηλους της εποχής καθιστώντας τους πυθίνια όργανα με βάση τα σκοταδιστικά δόγματα του Ιουδαιοχριστιανισμού του πίστευε, πίστευε, πίστευε.

8. ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ένα από τα νοητικά επιτεύγματα του Ελληνισμού είναι και η χρονικά φιλοσοφική διαδρομή, την οποία ακολούθησε ο Ελληνισμός για να μεγαλουργήσει. Αυτή είναι η φιλοσοφία του Έλληνα, η αδογμάτιστη ελεύθερη σκέψη του, συμβαδίζει με την ψυχοσύνθεσή του. Ο δρόμος του δόγματος της Ορθοδοξίας μακράν της ψυχοσύνθεσής του, προβάλει σχιζοφρενικός, δουλοπρεπής, εξουσιαστικός, αυθαίρετος, φασιστικός και δικτατορικός, ακατάλληλος ακόμη και για υπανάπτυκτους λαούς. Η πίστη και τα δόγματα του χριστιανισμού θυμίζουν τα λεγόμενα στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο από τον Γκαίμπελς, ότι «ένα ψέμα για να είναι πιστευτό πρέπει να είναι μεγάλο». Πανομοιότυπο σκεπτικό βγαλμένο από το ίδιο κέντρο και στις δύο περιπτώσεις. Τα δόγματα δημιουργήθηκαν για τον έλεγχο και την πνευματική κακοποίηση των λαών και ειδικά της Ελλάδος, εναντίον της οποίας και εστράφησαν αναιτίως και όχι για χάριν την ελευθερία τους. Ο Χριστιανισμός αποδείχθηκε το πρώτο παγκοσμιοποιημένο σύστημα.

Απαιτείται κάποια προσπάθεια για την αποδεικτική ανατροπή αυτών των διλημμάτων την οποία δεν μπορεί να κάνει η μεγάλη πλειοψηφία των αδαών. Δεν υπάρχουν αγαπητοί Έλληνες, θεόπνευστοι και αυθεντικοί ερμηνευτές της Βίβλου και των χριστιανικών κειμένων. Υπάρχει το Αθάνατο Ελληνικό Πνεύμα η Υπέρτατη Διανόηση των Ελλήνων Φιλοσόφων, οι οποίοι με την αποδεικτική λογική ανακάλυψαν το νόημα του κόσμου και δημιούργησαν την Ελληνική Εθνική Θρησκεία και θεολογία, σωστότερα από οποιοδήποτε άλλο λαό και την οποία έκλεψε ο χριστιανισμός και που όχι μόνον δεν απέδωσε τις δέουσες αναφορές τιμών, αλλά επί πλέον έκαψε και κατέστρεψε. Η αλήθεια και η αξία της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας επιβεβαιώνεται σήμερα από τις επιστήμες και ταιριάζει καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη θρησκεία στον Έλληνα.

Ο Ορθός Λόγος είναι ο μονόδρομος, το φως και η αλήθεια, που οδηγεί στην πρόοδο, στην γνώση και την πραγματικότητα. Αντίθετα η πίστη, ταυτόσημη με το δόγμα, σχετίζεται με την ισχύ των ενωμένων αδαών, είναι κενή απόδειξης, λογικής και πραγματικότητας, ασαφής, χωρίς αλήθεια και φως, είναι η απόρριψη της άγνοιας του αγνώστου και μη νοητού κόσμου είναι το σκότος. Ενώ η Άρρητος Αρχή, το Εν, το όντως Ον είναι ακατάληπτο, δογματικά κατά τον Χριστιανισμό γίνεται καταληπτό με την αυθαίρετη θεοπνευστία. Στατιστικά στα μισά δόγματα υπάρχει λάθος γιατί είναι στατιστικά τυχαία η επιλογή της υποτιθέμενης ορθής θέσης και δεν οδηγούν στην γνώση. Η επιλογή της απάντησης στα δόγματα δεν υπήρξε τυχαία αλλά υστερόβουλη και προμελετημένη για να χρησιμοποιηθεί ως Δούρειος ίππος εναντίον κάθε τι του ελληνικού. Μία κατώτερη γνωσιολογική λειτουργία από την λογική και την απόδειξη. Ηθέση της Ορθοδοξίας, είναι η θέση των πολεμίων του Ελληνισμού, αποτελούμενοι από κατώτερους φιλοσοφικά και πολιτιστικά ανθρώπους, αδύναμοι να κατανοήσουν την Ελληνική φιλοσοφία, χωρίς κάτι αξιόλογο και μη δυνάμενοι να τον αντιμετωπίσουν στα ίσια, χρησιμοποίησαν την ισχύ των ενωμένων αδαών, με σημαία το δόγμα και την θεοπνευστία σαν απόδειξη, εναντίον της Διανόησης, της Επιστήμης, του Απολλώνιου Φωτός, εναντίον του Ελληνισμού.

Οι θεολόγοι της Ορθοδοξίας με μόνον εφόδιο την Βίβλο και δόγματα που αντιβαίνουν στα συμπεράσματα της επιστήμης, προσπαθούν με έωλους και αναπόδεικτους συλλογισμούς να καθορίσουν αιώνες τώρα, πως δημιουργήθηκε το σύμπαν, ο άνθρωπος, τι είναι ο Θεός τους, πως πρέπει να ζει ο άνθρωπος. Αλλά σκεφθείτε, ότι αυτό το χριστιανικό οικοδόμημα περί του Θεού του και ανθρώπων που προδιαγράφει εξουσιαστικά τη ζωή μας, στηρίζεται σε δόγματα, σε αναπόδεικτες αυθαίρετες και ασαφείς καταστροφικές απόψεις. Εκμεταλλεύονται την φιλοπρόοδη ροπή του ανθρώπου για την γνώση του αγνώστου και απόκτηση γνώσεων και προσφέρουν στους αδαείς την αυθαιρεσία, μια ασαφή, ψευδή και ατεκμηρίωτη εικόνα του Θεού, του ανθρώπου, του Κόσμου και του σκοπού των. Εφ’ όσον οι μελέτες της θεολογίας στηρίζονται σε αναπόδεικτα δόγματα χωρίς το λογικό και επιστημονικό διατί του Αριστοτέλη χωρίς επιστημονικές αρχές, η θεολογία της Ορθοδοξίας δεν είναι επιστήμη. Τίθεται έτσι σε αμφισβήτηση το αντικείμενο και ο σκοπός της. Θα έπρεπε η Ορθοδοξία πρωτίστως να εναρμονίζεται διαχρονικά με τα συμπεράσματα της Επιστήμης, να τα ακολουθεί και όχι να παραμένει αμετακίνητη στις θέσεις που διαμόρφωσε πριν 17 αιώνες και ως δήθεν θεόπνευστες να τις θεωρεί και αλάνθαστες.

Η Ορθοδοξία εγκλωβίσθηκε στα αυθαίρετα δόγματα για να συγκρατήσει τους αδαείς οπαδούς της. Σαν απόδειξη δηλώνει, ότι τα κείμενα της είναι θεόπνευστα. Αναγνωρίζει έτσι, ότι η απόδειξη είναι ανώτερη του δόγματος. Το δόγμα το τελευταίο σαθρό οχυρό της, το οποίο κατέρρευσε μεταξύ των αδέσμευτων διανοουμένων, μεγάλων επιστημόνων, ανωτέρων πνευματικά ανθρώπων, θα καταρρεύσει επίσης και μέσα στις ψυχές των αδαών, όσο θα μορφώνονται σωστά από τον ανατέλλοντα θεό Απόλλωνα-Ήλιο, την Επιστήμη, την Φιλοσοφία, την Εννοιολογία, τον Ελληνικό Ορθό Λόγο.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1. ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ-ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ

2. ΝΕΟΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ‘’ΗΛΙΟΥ’’.

3. Η ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ: ERVIN SCHRÖDINGER

4. ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘’ΔΙΙΠΕΤΕΣ’’.

5. ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘’ΔΑΥΛΟΣ’’

6. ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΕ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ: Α. ΘΕΟΔΩΡΟΥ