Την Ανωτάτη Αρχή του Κόσμου οι Έλληνες ονομάζουν Αρρητο Αρχή, Όντως Ον, Εν και ορίζεται ως η Ανωτάτη Αρχή που κατευθύνει τον Κόσμο και είναι πλήρως άγνωστη. Δεν δυνάμεθα να ορίσουμε τίποτα περί αυτής καταφατικά, αλλά ούτε και αποφατικά. Την προσεγγίζουμε και προσπαθούμε να την κατανοήσουμε διαχρονικά με τον Ορθό Λόγο, την επιστήμη και την φιλοσοφία. Και ενώ είναι πλήρως ακατάληπτη, άλλες θρησκείες της αποδίδουν αυθαίρετα ιδιότητες γνωστές και καταληπτές που δεν γνωρίζουμε όχι μόνον ότι τις έχει, αλλά ακόμη και αν τις διατυπώνονται σωστά. Δεν αιτιολογούνται και θεωρούνται θεόπνευστες. Όταν αποδίδονται όμως αυθαίρετα καταληπτές ιδιότητες στην Αρρητο Αρχή, στο Εν τότε αυτό που προσδιορίζουμε δεν είναι το ακατάληπτο Εν, αλλά κάτι διαφορετικό, το οποίο έχει χάσει την ομογένειά του, την εννάδα του, την μοναδικότητα και ατομικότητά του, αφού ένα ή περισσότερα στοιχεία του από άρρητα-ακατάληπτα μετετράπησαν σε κατανοητά και ουσιαστικά του αφαιρέθηκαν από το σύνολό του. Η ενδιάμεση αυτή κατάσταση δεν έχει ομογένεια και ατομικότητα, στην ουσία είναι κάτι κατώτερο της Αρρήτου Αρχής, δεν έχει το οντολογικό αντίκρισμα του όντως Οντος, του Ενός, είναι μία οντολογική σκεπτομορφή και προκειμένου να ανάκτηση την ατομικότητα και την ομογένεια που της λείπει, επιμερίζεται σε πάμπολλες υποβαθμισμένες θείες ατομικότητες, όπως όταν από μια χιλιάδα αφαιρέσουμε μία εκατοντάδα τότε δεν έχουμε πλέον μία χιλιάδα αλλά εννέα εκατοντάδες. Αυτές αποτελούν τις θείες οντότητες οι οποίες είναι κατώτερες του Ενός. Αυτή η πρόοδος των πληθύνσεων συνεχίζεται και στις κατώτερες βαθμίδες της θεϊκής ιεραρχίας. Μια βαθμίδα της προόδου των πληθύνσεων του Ενός είναι και ο Κόσμος που ζούμε και βιώνουμε.