Οι θεοί της Ελληνικής Εθνικής θρησκείας

Την έννοια του θεού, δηλαδή τι εννοούμε με την λέξη θεός, όρισαν πρώτοι οι Έλληνες της κλασικής εποχής και αυτή εξελίχθηκε μετέπειτα έως και τους Νεοπλατωνικούς φιλοσόφους. Ο θεός, η θεά, το θείον, είναι επίθετο και προσδιορίζει ένα ουσιαστικό που αποτελεί το όνομα του θεού. Π.χ. ο θεός Δίας. Η Ελληνική Εθνική Θρησκεία όρισε και ονόμασε θεούς τις θείες οντότητες και ατομικότητες, που είναι τέλειες γνωστικώς και ηθικώς, κατέχοντες την αθανασία, υποχρεωμένους να σέβονται τους φυσικούς νόμους που οι ίδιοι έθεσαν προς χάρη της ευταξίας του κόσμου και μας βοηθούν να ανέλθουμε τις βαθμίδες των Ανωτέρων Κόσμων μέσα από την κοινωνική δραστηριότητα κάθε βαθμίδας και όχι την απομόνωση και την μοναστική ζωή. Αποτελούν ενδιάμεσες βαθμίδες και γεφυρώνουν το νοητικό και οντολογικό χάσμα που υπάρχει μεταξύ του όντως Όντος του Ενός και του φυσικού κόσμου που αντιλαμβανόμαστε. Περιρρέουν και διαρρέουν απρόσκοπτα όλον τον υλικό κόσμο και επιδρούν επάνω του ευρισκόμενοι ιεραρχικά κάτωθεν της Αρρήτου Αρχής, του Όντως Όντος, του Ενός του οποίου είναι εκφάνσεις και πληθύνσεις, είναι πάμπολλα αθάνατα όντα, αυτενεργούσες και αυθύπαρκτες δυνάμεις που δίνουν μορφή και ευταξία στον Κόσμο και τον κρατούν σε συνάφεια και αρμονία. Οι θεοί κάθε βαθμίδας είναι ελεύθερες και ανεξάρτητες υπάρξεις όλοι τους εξ΄ ίσου θείοι και δεν εξουσιάζονται από καμιά άλλη οντότητα ή δύναμη.